| .. | | Verstaht Se basic? Logo!
Dar süht so ut, as müssen all Lüüd en Computer hebben. Un
dat is noch gor nich so lang her, dor hett alle Welt op düsse Dinger
schimpt, as weern de alleen schuld an unsen geistigen un kulturellen
Ünnergang. Aver wat nich weh deit, dor hett een sik jo fix an
wennt; un wenn jümmers mehr Lüüd sik en Computer anschafft, denn mööt
de annern ganz nödig ok een hebben. Wi ok, is jo kloor. Aver
eers much ik doch giern mal weten, wo'n so'n Dings överhaupt för bruken
kann; ik meen to Huus, so as ganz privaten Minschen. Ik heff jo nie dacht, wo swoor dat is, dor en klore Antwurd op to kriegen! De
Computerminschen verdreiht jümmers de Ogen un swöögt, wat ehr
elektronische Heini allens kann. He mutt blots richdig programmiert
sien un de richdigen Befehle kriegen. Aha! Wat denn för welk, to'n Bispill? Na, dat kümmt eben op dat Programm an. So... na ja. Un dor is doch tominnst een, de'n ohn Wedderreed so as Minsch wat »befehlen« kann. Dat maakt sogor den richdig Spaaß - de dat sünst jümmers so bannig mit de »Mitbestimmung« hett. Blots
wenn'n nu to en Computer seggt: »Los, nu maak mal de Stuuv rein, aver
en beten fix!« Meenst, dat de dat deit? Dor denkt de överhaupt nich an!
De Computerminschen hebbt lacht un schüddköppt, as ik dat fragen dee. Dorbi schimpt sik dat Dings doch Personal-Computer. Un wat dat is, dat weet ik noch vun fröher. Hüüt is dat Personal överall in »Mitarbeiter« ümdöfft. Blots wenn de Geld to verlangen hebbt, denn heet dat »Personalkosten«. Tjä, so is dat... Aver to so'n Computer hört jo ok en Programm. Betto heff ik blots de Fernsehprogramme kennt, un in't Theoter un Kunzert gifft dat jo ok welk. Dor steiht denn, wat 'n to sehn un to hören kriggt, keen dor allens bi mitmaakt un allens sowat. Dat de Minsch ok weet, wo he sik op frein oder wo he sik op instellen kann. So
veel heff ik denn doch rutkregen: Wenn de Computer sik woll nich graad
frein kann, aver wat he to doon hett, dat warrt em mit so'n Programm
biböögt. Dat heet, he mutt dor mit fodert warrn, anners versteiht he överhaupt nich, wat de Minsch vun em will. Na, ik kann mi dor so eben un eben rindenken, un dor heff ik ok bi lehrt, dat so en Programm »soft-ware« heet. Dat
gifft aver ok »hard-ware«: Dor kannst Finster mit insmieten - dat is de
Computer in egen Person! Un wat he fritt, dat mutt week sien, also
»soft« - jo, sowiet heff ik dat freten. Blots ik heff mi betto jümmers dacht, dat Dings geiht elektrisch!! Aver wo dat Ganze nu egentli goot för sien schall, so richdig heff ik dat jümmers noch nich rutkregen. Een
hett mi verteilt, de Computer hölp de Kinner bi de Schoolarbeiten, een
anner kunn dor nu ganz fix mit utreken, wat Rupien oder dänsche Kronen
in dütsche Mark wert sünd, un noch een annern kunn nu sien
»Bio-Rhythmus« bereken. Na, ik weet nich, dat interesseert mi egentli nich so dull, un överto kann dat doch nich allens sien. »Na«, verkloor mi denn een, »dor kannst du doch ok mit schrieben. As op en Schriefmaschien. Du
sühst den Text op den Bildscherm un kannst Tipfehler wechmaken un Wöör
dortwüschensetten, un wenn dat denn över den Drucker löppt, denn hest
du dat sauber un swatt op witt in de Hand. « Na, dor is wat an;
schrieven mööt wi jo veel un wat arger ik mi jümmers över mien
Tipfehler, overto fallt mi denn jümmers noch wat in, wenn ik mit den
Kraam just to Enn bün. Un denn kann ik mit de ganze Schrieveree nochmal wedder vun vörn anfangen. »Denn is dat also en besünners praktische Schriefmaschien?« meen ik. Aver denn hör dor ok noch en »Textverarbeitungsprogramm« to, viellicht ok en »Silbentrennprogramm« kreeg ik to weten. Och so, denn müss ik mi also gor keen egen Text mehr utdenken - dat möök denn allens de Computer vun ganz alleen? Wenn
ik denn blots noch den Befehl geben müss, he schull eers an't Finanzamt
schrieben un denn mien Tante ehrn Enkel to Verlobung gratulieren un
viellicht noch en poor Dankbrefen schrieben... aver nee, dat kann he ok
nich! Denken mutt ik jümmers noch sülm. Also wenn dat so is, wat schall ik mit den elektronischen Döösbartel denn anfangen?
(Irmgard Harder, Gegen Dummerhaftigkeit is nix to maken, Quickborn-Verlag, 1989) | |